do nikogo nie będę się porównywać.

 

przypominają mi się chwile, które były niedawno; leżę na podłodze, nade mną unosi się dym..wszystko jest zadymione i - nagle nachodzi mnie uczucie, aby kogoś przytulić. kręci mi się w głowie, dookoła śmierdzi i jakieś ciecze są rozlane na podłodze. nie wiem co to. szukam kogoś by go przytulić. a ktoś się do mnie przysuwa, niebezpiecznie. i jego twarz zajmuje cały obraz, który widzę. i ta twarz jest coraz bliżej. czuję nieprzyjemny dreszcz i się odsuwam. wychodzę z tego pokoju...

nie wiedziałam, co ze sobą robić. siedziałam więc z boku i patrzyłam. nie wiem co o tym myśleć. myślałam, że będzie lepiej. zostałam spoliczkowana.
nie jestem nawet na nią zła. niech robi co chce. nawet z kimś, kto mi się podoba. nawet przy mnie, jestem przecież kamieniem - nic nie czuję. ale niech nie ma wyrzutów...niech się mi nie żali...
mam już tego dosyć.

czuję się tak niesamowicie beznadziejnie, że nie mogę. jestem pięknie sama i pięknie się uśmiecham, ponieważ moja beznadziejna osobowość odrzuca mnie od ludzi (tak, nie inaczej). toteż nie chce mi się tego dłużej wałkować, być może przycichnę, udam, że nic się nie stało i będę dalej żyć, o ile tak mogę nazwać mą wegetację.
tak więc wlokłam się za nimi, śmiałam się i płakałam, pokazywałam swoje zęby (a miałam tak nie robić), przytulałam się i tak dalej. to za mało, nie wystarczająco. przemogłam się, chciałabym czegoś innego, nie umiem.
nieciekawa sprawa